Umphrey's McGee it's not us

UMPHREY’s McGEE

It’s Not Us

(NOTHING TOO FANCY MUSIC)

Met veel trompetgeschal werd het Amerikaanse zestal Umphrey’s McGee ooit aangekondigd als de nieuwe Grateful Dead. Hun live optredens staan inderdaad bol van de improvisaties terwijl hun studioplaten als het ware een synopsis van hun kunnen omvatten. Terwijl de Dead kiest voor niet voor de hand liggende motieven en epics zijn de songs van Umphrey’s McGee veel makkelijker te verteren.

Op hun elfde studioplaat kiest de groep voor kortere, meer compacte songs die dienen als aanzet tot langere improvisaties wanneer ze live gebracht worden. Zo klinkt opener The Silent Type zeer eigentijds, Looks zeer funky terwijl de intro van Whistle Kids laidback bovenop een Steely Dan vibe gezet wordt en zo van op de fiets mee gefloten kan worden. Het repetitieve eenvoudige gitaartje in Half Delayed klinkt simpel maar vormt toch een ingenieuze ruggengraat welke je als een harpoen in het hart raakt. Maybe Someday huisvest lekkere gitaarriedels naast hardere uithalen welke Americana en hardrock doen versmelten.

De groep heeft altijd een boontje gehad voor funky en reggae ritmes waardoor hun muziek iets dansbaars krijgt terwijl het toch van het evidente pad durft af te wijken. Remind Me is er zo eentje. Beginnend op een manier waarvoor Milow blindelings zou tekenen evolueert het geheel naar een eerder chaotisch Dream Theater middenstuk dankzij de krachtige drumpartijen bovenop een muur aan Mellotron en snerpende gitaarsoli. De ballad You & You Alone catapulteert je met beide voeten terug naar de seventies waar het nummer je oren streelt als een kabbelend verfrissend beekje en niet mis zou staan in de Eels catalogus. In Speak Up (reeds in hun setlist sinds 2015!), doet de groep beroep op saxofonist Joshua Redman waardoor het geheel een funky jazzrock sfeertje krijgt.

It’s Not Us bracht de groepsleden gedurende een week samen in de studio net zoals er vroeger gewerkt werd. Het resultaat is fris en gevarieerd zoals we van een supergroep mogen verwachten. Nu nog een wereldhit op de radio en Umphrey’s zit eindelijk waar ze hoort!

© John Bobo Bollenberg

eerder verschenen in iO Pages 148

Advertenties