The Winstons pictures at an exhibition

THE WINSTONS

Pictures at an exhibition

(AMS  RECORDS)

Het waren Emerson, Lake & Palmer die het meesterwerk van de Russische componist Modest Moessorgski (Mussorgsky) in een modern jasje staken. Gecomponeerd naar aanleiding van een bezoek aan een kunsttentoonstelling van zijn vriend Viktor Hartmann op 23 juni 1874 stelde Moessorgski als doel pure Russische kunst af te leveren zonder Westerse invloeden. Het feit dat ELP in 1971 en Tomita in 1975 het werk op hun manier uitbrachten staat dus haaks op het oorspronkelijke idee van Moessorgski.

Verhalend en boordevol virtuositeit brengt het album ons voorbij tien kunstwerken van Hartmann die ondertussen allemaal zijn verdwenen. Ook vandaag laat dit werk niemand onberoerd en proberen allerhande artiesten hun eigen visie op het origineel te brengen. Het Italiaanse The Winstons is de zoveelste in de rij. De broers Enro (toetsen), Rob (bas) en Linnon Winston (drums) bundelen hier hun krachten met EMC welke staat voor Esecutori di Metallo su Carta te weten Roberto Izzo op viool en Sebastiano De Gennaro op vibrafoon en percussie.

Verwacht in geen geval een vuurwerk aan toetsen gebracht door een Keith Emerson kloon noch een pure rock interpretatie. The Winstons grijpen eerder terug naar het klassieke origineel door spaarzaam met het rock idioom om te springen en de hoofdaandacht op de viool en vibrafoon te leggen. Leidraad vormt de piano die de weg effent voor de bijna solitaire begeleiding alsof alle bombast overboord werd gegooid teneinde de essentie van het werk bloot te leggen net zoals Mussorgsky oorspronkelijk had bedoeld. Het elimineren van synthesizers, Mellotron, orgel en wild om zich heen slaande drums verwijderen dus de Westerse invloeden waardoor we eerder een puur klassiek werk krijgen voorgeschoteld. Enkel het furieuze The Hut Of Baba Yaga krijgt meer een groepsgeluid mee ook al is deze enorm gedoseerd.

Het totale werk ligt ergens tussen het oorspronkelijk bedoelde piano recital en de bewerking voor kamerorkest. Door de franjes en krullen achterwege te laten krijg je de essentie van het werk te horen dat vreemd genoeg een meer dan bevredigende beleving oplevert.

© John Bobo Bollenberg

verscheen eerder in iO Pages 155

Advertenties