Jordan Rudess wired for madness

JORDAN RUDESS

Wired For Madness

(MASCOT RECORDS)

Bijna simultaan met het nieuwe Dream Theater album Distance Over Time verschijnt de zoveelste studioplaat van hun productieve en veelzijdige toetsenist Jordan Rudess. Om eerlijk te zijn dienen we dit album op te delen in twee afzonderlijke stukken. Eerst is er het in twee delen opgesplitste epos Wired For Madness dat je meer dan een half uur geboeid houdt, gevolgd door zes meer songgerichte nummers.

De intro begint funky in ware Herbie Hancock modus maar dan gaat het vlug in de stijl van Presto Vivace van UK om zelfs een stukje Dixieland Swingjazz aan te snijden. Via synthloops wordt ruimte gecreëerd voor snedige gitaarsoli en met klasbakken als Vinnie Moore, Guthrie Govan en John Petrucci binnen bereik weet je dat het er vingervlug aan toe gaat. Via een kort klassiek piano intermezzo belanden wij bij het eerste gezongen stuk door Jordan zelf. Sommige synths komen dicht in de buurt van die van Patrick Moraz ten tijde van I. Het tweede deel begint met Zap Mama achtige vocale capriolen tot drummer Marco Minnemann zijn eigen ding mag doen en Rudess op de Keith Emerson trein springt. Een Bach trompetje en Jan Hammer gekheden vermengen zich tot een bizar tussenstuk welke op zijn beurt hevig gebeuk introduceert. Vervolgens tovert onze magiër acoordeonklanken uit z’n keyboards die de Franse Yvette Horner doen verbleken, krijgen we symfonische stukjes, wervelende piano en zelfs een vrouwelijke stem (wie?) te horen gevolgd door die van James LaBrie in de outro. Kortom Rudess verpakt zijn ganse kunnen in een verhaal over een half mens half machine die de dagdagelijkse taken aan de computer heeft toevertrouwd. Imposant!

Off The Ground heeft ontzettend veel weg van Metallica’s Nothing Else Matters, Drop Twist zowel als Perpetual Shine roeren in het funky potje van George Duke, Herbie Hancock en andere Jan Hammers. Met Just Can’t Win dient Rudess ons een stukje onvervalste blues op bijgestaan door een blazerssectie en labelgenoot Joe Bonamassa. Just For Today klinkt qua structuur verdomd sterk op Lionel Richie’s millionseller Hello maar dan wel mits toevoeging van een mooi symfonisch arrangement. Uitsmijter Why I Dream zet een furieuze jazzpiano in de kijker gevolgd door nog meer synthgeweld.

Knap album dat ik liever in twee afzonderlijke volumes had gezien: één met het lange epos uitgesponnen met misschien nog een extra beweging en de andere met het meer songgerichte materiaal.

© John Bobo Bollenberg

verscheen eerder in iO Pages 156

Advertenties